Σπουδαία ηθοποιός μαχητική προσωπικότητα. Μια αντισυμβατική αντιεξουσιάστρια και ανατρεπτική γυναίκα. Πολυσχιδής προσωπικότητα.
Μια μεγαλοαστή που νόμιζες ότι περνάει την ζωή της ανάμεσα στα κομμωτήρια του Κολωνακίου και τις δεξιώσεις, διαβάζοντας ρηχές φυλλάδες. Αυτή ήταν η κάλυψή της. Μια ήσυχη γυναικούλα που στον ελεύθερο χρόνο της έφτιαχνε δυναμίτες για να εκραγούν μέσα στο σύστημα. Γιατί αυτή ήξερε ότι το σύστημα μόνο από μέσα μπορείς να το διαρρήξεις. Το τσόφλι του είναι γερό εξωτερικά.
Η Μαριέττα κατάφερε καίρια πλήγματα στο σύστημα. Ο κόσμος πήγαινε να δει τι έχει να του πει η Μαριέττα. Για αυτό το σύστημα την πολέμησε ανελέητα.
Είμαι σίγουρος ότι θα γινόταν 'έξαλλη που τα λέω αυτά αν με άκουγε γιατί σίγουρα δεν πήρε χαμπάρι πως πέθανε. Θα μου έλεγε_ Γιατί μιλάς έτσι σα νά' μαι πεθαμένη; Ξύπνα εγώ δεν πεθαίνω. Αν με πάρεις για πεθαμένη, πάει ο σκοπός μας, χάθηκε.
Η εκπομπή αυτή γυρίστηκε περίπου το 1997 νομίζω και ακούγοντάς την νομίζω ότι μου τα έλεγε χτες αυτά και την ανεβάζω τώρα γιατί θα τα λέει πάντα.
Εκείνος, ο ηθοποιός Γιώργος Μιχαλακόπουλος συνομιλεί με εμάς, τον Θανάση Λάλα και το κοινό της πόλης.
Tί να σας διηγηθώ; Γιώργος Μιχαλακόπουλος-Θανάσης Λάλας
Τετάρτη, 17 Φεβρουαρίου 2016.
Εθνικό Θέατρο Πειραματική Σκηνή
O Γιώργος Μιχαλακόπουλος συνομιλεί με τον Θανάση Λάλα και το κοινό στο πλαίσιο της δράσης «Η ζωή μου στο θέατρο» του Μεταπτυχιακού Προγράμματος του Τμήματος Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών σε συνεργασία με την Πειραματική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου στο πλαίσιο του θεσμού Open Stage (Ανοιχτή Σκηνή).
Η Πειραματική Σκηνή -1 του Εθνικού Θεάτρου στεγάζεται στην ανακαινισμένη Σκηνή Κατίνα Παξινού, (κτήριο Θεάτρου Ρεξ) Πανεπιστημίου 48, Αθήνα. Προσωπικότητες από τον χώρο του θεάτρου συναντώνται στο σανίδι της Πειραματικής Σκηνής του Εθνικού Θεάτρου για δύο ώρες, μία φορά τον μήνα. Επιφανείς και αφανείς, ήρωες της σκηνής που χάραξαν τη δική τους μοναδική πορεία στο θεατρικό τοπίο και σημαδεύτηκαν από τη σκηνική πράξη μοιράζονται ιστορίες και προσωπικές διαδρομές με το κοινό της πόλης. Για τη συνάντηση αυτή γράφει ο Μάνος Δαμασκηνός: «Με ένα γράμμα προς τον νέο ηθοποιό άνοιξε τη συζήτηση ο προσκεκλημένος Γιώργος Μιχαλακόπουλος, στο δεύτερο αφιέρωμα της δράσης «Η ζωή μου στο θέατρο». Ένα γράμμα που συμβούλευε, γέμιζε αυτοπεποίθηση αλλά και παρότρυνε το νέο ηθοποιό να επιμείνει σε αυτήν τη διαρκή πάλη του εγώ του με τον εαυτό του αλλά και το θεατρικό του είδωλο. Στο γράμμα αυτό ενσταλαζόταν όλη η θεατρική εμπειρία του Γιώργου Μιχαλακόπουλου. Μια εμπειρία που του την έδωσε απλόχερα ο χρόνος της πολυετούς καριέρας του. Ένας πλούτος είναι η εμπειρία, που αποκαλύπτεται από τη σκληρή δουλειά αλλά και την διαρκή πάλη που πρέπει να καταβάλλει η νέα γενιά για να φτάσει σε αυτήν την πληρότητα. Ώριμος στη σκέψη, μεστός στις απαντήσεις του, με ρυθμό σχεδόν ατακαδόρικο, ο σπουδαίος ηθοποιός απαντούσε στις εύστοχες ερωτήσεις του Θανάση Λάλα, αντλούμενες από τη θεατρική, και όχι μόνο, ζωή του. Στις δύο αυτές ώρες η θεατρική αίθουσα ένωνε τα μικρά κομμάτια της θεατρικής πορείας του σπουδαίου ηθοποιού.
Το τελικό αποτέλεσμα: η αποκάλυψη μιας πλούσιας θεατρικής και προσωπικής ζωής, ενός ανθρώπου που οι συνθήκες έπλασαν και διαμόρφωσαν, αφήνοντας πάνω στο παλκοσένικο τα χνάρια του ηθοποιού Γιώργου Μιχαλακόπουλου».
Cast
Astrov: Laurence Olivier
Vanya: Michael Redgrave
Sonya: Joan Plowright
Yelena: Rosemary Harris
Serebryakov: Max Adrian
Maria Vasilyevna: Sybil Thorndike
Telegin ("Waffles"): Lewis Casson
Marina: Enid Lindsey
Workman: Peter Bowles
Η Παραγωγή του BBC του 1963: Μια Αξιοσημείωτη Ερμηνεία Συνόλου Η τηλεοπτική παραγωγή του BBC του 1963 με τίτλο «Θείος Βάνυα» παρουσιάζει σημαντικό ακαδημαϊκό και ιστορικό ενδιαφέρον ως μια αξιοσημείωτη ερμηνεία του αριστουργήματος του Τσέχωφ, με ένα διακεκριμένο καστ. Αυτή η τηλεοπτική διασκευή προσέφερε σε ένα ευρύ κοινό πρόσβαση σε μια παράσταση που τόνιζε την περίπλοκη ψυχολογική δυναμική που είναι εγγενής στο κείμενο του Τσέχωφ.
Η ερμηνεία του Αστρώφ από τον Λώρενς Ολίβιε, γνωστή για το μείγμα κούρασης και ιδεαλισμού, συμπλήρωνε την λεπτή ερμηνεία του Μάικλ Ρέντγκρεϊβ ως ο απογοητευμένος Βάνυα, αποτυπώνοντας τη βαθιά αίσθηση του χαρακτήρα για το σπαταλημένο δυναμικό.
Η Γελένα, που υποδύεται η Ρόζμαρυ Χάρις, από την άλλη, διαχειρίστηκε την νωχελική γοητεία και την εσωτερική σύγκρουση του χαρακτήρα.
Η Τζόαν Πλουράϊτ, υποδυόμενη τη Σόνια, παρουσίασε μια ερμηνεία χαρακτηριστική της διακεκριμένης καριέρας της, η οποία εκτείνεται σε δεκαετίες τόσο στο Βρετανικό όσο και στο Αμερικανικό θέατρο, συμβάλλοντας σημαντικά στην επιτυχία του συνόλου να ζωντανέψει τους λεπτούς χαρακτήρες του Τσέχωφ.
Η σκηνοθεσία της παραγωγής, τυπική των δραματικών παρουσιάσεων του BBC της εποχής, πιθανότατα έδωσε προτεραιότητα στην πιστότητα του κειμένου και στις έντονες ερμηνείες που βασίζονται στους χαρακτήρες, επιτρέποντας στο σύνολο να αναδείξει τα θέματα του έργου, όπως η ανοία της υπαίθρου, τα κοινωνικά σχόλια και η ήσυχη απελπισία των κατοίκων της. Αυτή η συγκεκριμένη μετάδοση χρησιμεύει ως πολύτιμη αρχειακή πηγή για τη μελέτη των Βρετανικών θεατρικών ερμηνειών του Τσέχωφ στα μέσα του 20ού αιώνα και της συνεργατικής σύμπραξης του διάσημου καστ του.
,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,
Ο Θείος Βάνυας του Άντον Τσέχωφ (με υπότιτλους «Σκηνές από την αγροτική ζωή»), που έκανε πρεμιέρα το 1899, αποτελεί ένα πρωτοποριακό έργο στην νατουραλιστική παράδοση του Ρωσικού δράματος των τελών του 19ου αιώνα.
Το έργο αποφεύγει την συμβατική δραματική δράση υπέρ μιας βαθιάς εξερεύνησης του χαρακτήρα, της διάθεσης και των ψυχολογικών πραγματικοτήτων μιας ομάδας επαρχιακών διανοουμένων που παλεύουν με την απογοήτευση και τη ματαιότητα των φιλοδοξιών τους.
Σε ένα αγροτικό κτήμα, η άφιξη του διάσημου, αλλά αφόρητα ματαιόδοξου, καθηγητή Σερεμπρυακώφ και της όμορφης, πολύ νεότερης συζύγου του Έλενα διαταράσσουν τις μονότονες ζωές των χαρακτήρων που βρίσκονται εκεί: του καταπονημένου Βάνυα, του αφοσιωμένου Δρ. Αστρώφ και της πολύπαθης Σόνιας.
Ο Τσέχωφ χρησιμοποιεί αριστοτεχνικά ένα μωσαϊκό από καθημερινές συζητήσεις και φαινομενικά ασήμαντα γεγονότα για να αποκαλύψει βαθιά ριζωμένες δυσαρέσκειες, ανεκπλήρωτες επιθυμίες και την αργή διάβρωση της ελπίδας.
Η διαχρονική δύναμη του έργου έγκειται στην λεπτή απεικόνιση της ανθρώπινης στασιμότητας, στην τραγική κωμωδία των ανεκπλήρωτων ζωών και στα προφητικά σχόλια για την υποβάθμιση του περιβάλλοντος και την αναζήτηση νοήματος σε έναν αδιάφορο κόσμο.
.png)
.png)
.png)
.png)
.png)
